اجابت در آيهء شريفه مطلق است و بديهى است كه اطلاق اجابت مستلزم اطلاق دعا مىباشد ، يعنى هر دعا از هر دعا كننده‌اى كه در حوزهء اجابت حضرت مجيب الدعوات است . آن نياز مريمى بودست و درد * كه چنان طفلى سخن آغاز كرد جزو او بى او براى او بگفت * جزو جزوت گفت دارد در نهفت دست و پا شاهد شوندت اى رهى * منكرى را چند دست و پا نهى ور نباشى مستحق شرح و گفت * ناطقهء ناطق تو را ديد و بخفت هر چه رويد از پى محتاج رست * تا بيابد طالبى چيزى كه جست حقتعالى گر سماوات آفريد * از براى رفع حاجات آفريد هر كجا دردى دوا آنجا رود * هر كجا كشتى است آب آنجا رود هر كجا مشكل جواب آنجا رود * هر كجا فقرى نوا آنجا رود آب كم جو تشنگى آور بدست * تا بجوشد آبت از بالا و پست تا نزايد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او رو بدين بالا و پستيها به دو * تا شوى تشنه و حرارت را گرو بعد از آن از بانگ زنبور هوا * بانگ آب جو بنوشى اى كيا حاجت تو كم نباشد از حشيش * آب را گيرى سوى او مىكشيش گوش گيرى آب را تو مىكشى * سوى زرع خشك تا يابد خوشى زرع جان را كش جواهر مضمرست * ابر رحمت پر ز آب كوثر است تا سقا هم ربهم آيد خطاب * تشنه باش اللّه اعلم بالصواب « 1 » گفته‌اند : مراد از زنبور هوا رعد است و ابن عباس از

--> ( 1 ) . مثنوى دفتر سوم ، ابيات : 3219 چاپ نيكلسون .